Blog

Het gaat momenteel in de media zó vaak over ‘wakker liggen om 03.00 uur’. Er wordt over gezegd dat dit niet goed zou zijn, zelfs slecht zou zijn. Het wordt gezien als een totaal mislukte nacht. Het wordt als een uitzonderlijke ervaring gemarkeerd, die vooral niet zou moeten plaatsvinden. Het zou een bewijs zijn van slecht slapen met alle nare consequenties van dien. Zo wordt ons een en ander ‘aangepraat’. Maar met welke motivatie? In ieder geval niet om jou te helpen, in tegendeel, het maakt velen nog méér ongerust over hun eigen slapeloosheid en we weten dat dat niet helpend is.

Chronische slapeloosheid laat misschien wel beter dan welke andere ervaring ook zien hoe krachtig ons onderbewustzijn is

Slaap is niet op te roepen, af te dwingen of onder controle te krijgen. En dat is nu juíst wat we wél willen en pogen als we in een periode van langdurige slapeloosheid verzeild zijn geraakt. Actief werken aan slaap doen we juist niet, want als we de aandacht daarop focussen glipt het weg. Net als bij de lantaarn in de duisternis waarmee je de donkerte poogt te kunnen vangen.

‘Slaapmisperceptie een hele mooie term maar “als ‘ie gebruikt wordt vind ik ‘m dubieus”.. zei ik laatst in een van de sessies. Ik vind de term dubieus niet om de term op zich maar om de bedoeling er achter van degene die de term gebruikt. De context waarin de term gebruikt wordt is bepalend, sterker nog; kan bepalend zijn bij het herstel van degene die chronische slapeloosheid ervaart. In mijn eigen ervaringsverhaal popt de term voor het eerst op in de kamer van mijn huisarts, ondertussen bijna...

‘De oplossing ligt niet in extra lang in bed doorbrengen’ Een van de meest voorkomende valkuilen waar we intrappen: de gedachte van: -hoe langer we in bed liggen, des te meer kans op slaap-. We denken het niet alleen, we doen het allemaal en dat is een gemiste kans.