Chronische slapeloosheid laat misschien wel beter dan welke andere ervaring ook zien hoe krachtig ons onderbewustzijn is.
Chronische slapeloosheid laat misschien wel beter dan welke andere ervaring ook zien hoe krachtig ons onderbewustzijn is. Ons rationele brein begrijpt goed dat we ons niet zo druk zouden moeten maken over het wakker liggen. Maar het onderbewuste, gevoed door ons overlevings- en verdedigings-mechanisme reageert snel en intens op slapeloosheid. Het onderbewuste is in dit geval vrij naïef en leest de verstoringen op slaap als dreiging en dat voelen we fysiek. Langdurige slapeloosheid ontleent haar bestaansrecht aan het zich herhalende patroon van die spanningen (iedere 24 uur), bekrachtigd door bijkomende emoties. De met emoties gepaard gaande beleving van dreiging, weet ons brein heel goed vast te houden en een prioriteitsplek te geven.
Dit gebeurt niet bewust, maar op een onbewust, autonoom, biologisch niveau. Dit willen we uiteraard niet want dat voelt niet fijn in ons lijf, angstig zelfs, dus gaan we ons verzetten met emoties zoals frustratie, boosheid, weerstand en machteloosheid. Deze spanningen raken vervolgens gekoppeld aan de nacht. Naar bed gaan wordt dan langzaam maar zeker geassocieerd met alertheid in plaats van ontspanning. Niet alleen het naar bed gaan, ook de nacht, het bed, de slaapkamer.. zo ver kan de onbewust aangeleerde associatie gaan.
Zodra we dit ervaren willen we dat uiteraard zo snel mogelijk ‘wegkrijgen’ en zo zetten we er onbedoeld een grote schijnwerper op. Voor het onderbewuste zijn dergelijke acties van focus, signalen van bevestiging van de ‘dreiging’. Het reageert met nóg meer gespannen alertheid en gedachten die vol zijn van weerstand.
Als we gaan begrijpen dat het onderbewuste slechts vanuit goede bedoelingen wil helpen is de eerste stap naar slaap herstel gezet. Vanuit dat inzicht en bewustzijn neem ik je mee op weg naar comfortabele nachten.
